SylviaItaly blog | leven als een atlete in Italië

Het eerste wat ik vanochtend deed voor mijn training was op mijn iPhone kijken wat Dafne Schippers gedaan had. Zilver op de 200m, tegen alle verwachtingen in. Teleurgesteld en boos. Niet waar ze voor naar Rio gekomen was… Ik begrijp het.

Allereerst wil ik duidelijk maken dat ik geen topsporter ben, maar ik ben een (marathon) loper. Niet op professioneel gebied uiteraard, maar ik ben serieus aan het trainen. Zo vier keer in de week. Per maand krijg ik trainingsschema’s van trainer Fulvio Massini ter voorbereiding op mijn marathon in Amsterdam op 16 oktober. Al een aantal maanden train ik zeer intensief en ik kan alleen maar zeggen: het is zwaar, en niet altijd makkelijk. Dus laat staan als je wèl een prof (marathon) loper of sporter bent.

Zo vind ik Valeria Straneo een fantastische Italiaanse atlete. We zijn in hetzelfde jaar geboren, in 1976. In Bologna heb ik haar gezien bij een presentatie over haar boek “Valeria fa gli olimpiadi”. Nu in Rio is ze 13e geëindigd bij de marathon, en dat is zeer bewonderenswaardig na een lange blessureperiode.

Valeria Straneo

Valeria Straneo

Nu even terugkomen op Dafne. Ik vind het super knap dat ze zilver heeft gehaald in Rio. En dat ze niet tevreden is, althans dat dit niet het resultaat is waar ze op gehoopt had, snap ik. We moeten niet vergeten wat er allemaal voor gelaten wordt om op dat niveau te komen. Veel, heel veel.

Ik kan me herinneren dat ik een paar jaar geleden een PR wilde lopen bij de marathon van Venetië. Dat was me niet gelukt. Ondanks alle trainingen, en goede afloop was ik alsnog niet tevreden. Wellicht zit die winnersmentaliteit ook in mij, ik wil mezelf altijd verbeteren.

In Amsterdam wil ik een mooie tijd lopen. Of dat gaat lukken? Ik wil onder de 3:23 lopen, mijn PR in Rotterdam. Ik train nu voor een snellere tijd, en ik merk dat ik de juiste weg heb gekozen. Het valt niet altijd mee, maar als je iets wilt bereiken moet je er gewoonweg 100% voor gaan, soit.

Met mijn werk is dat dito. Eruit halen wat erin zit. Een kantoorbaan in Nederland was nooit een succes geweest. Ik moet wat uitdagingen hebben. Elke dag van 9 tot 5 werken, en vijf dagen achter de ramen zitten. Nee, dat vond ik niet leuk. En dan is dit nog een klein detail overigens. Je droom achterna gaan, zoals ik dat heb gedaan, en nog steeds doe, is niet de makkelijkste weg, maar wel de juiste keuze die ik ooit heb gemaakt.

Ik wil iets moois neerzetten, en daar werk ik hard voor. Niet alleen in het hardlopen, en met Villa in Umbria, maar ook met wijnproducent Gattavecchi. Ik heb er zin in, 2016 gaat mooi worden!

wijnproeverij Gattavecchi

wijnproeverij augustus 2015

Advertenties

Trainen in de zomer

Het is alweer juli en het is hier elke dag ruim 30 graden. Wat betekent, lange zomeravonden, ijsjes eten en overdag vooral binnen blijven of in de schaduw zitten. Maar dan is het nog (te) warm.

Hardlopen in de hitte is vrij lastig. Mijn trainingsschema van trainer Fulvio Massini voor de Amsterdam marathon is vrij intensief. Ik sla niks over. Alle trainingen leef ik braaf na, behalve dan de hardlooptijden. Daar moet ik op letten. Ik loop vaak te snel dan de tijden op het schema zeggen, en dat is voor een marathon in oktober veelte vroeg. Althans dat zeggen ze…. Ik moet mezelf nu niet kapot lopen. Ik doe mijn best daar rekening mee te houden, maar makkelijk is het niet altijd.

De trainingen doe ik in de ochtenden (vroeg) omdat het in de namiddag en laat in de avond vaak nog > 30 graden is. Vroeg trainen is bij mij al rond 6:30 uur, als de temperatuur aangenaam is, en niemand op straat zich begeeft. Dat is fantastisch.

Alsof het Trasimeense meer en Umbrië even helemaal van mij is… met uitzicht op Cortona en Montepulciano.

Misschien denken velen, wat vind je hier leuk aan? Dit is moeilijk uit te leggen aan mensen die niet trainen of nooit hebben getraind voor een marathon. Naast mijn werk bestaat mijn leven uit: schema’s, herstellen, trainen, rusten, stretching, voedingssupplementen (kalium, magnesium, carbolflow, gelletjes), energiedrankjes, liters water drinken, veel groenten en fruit eten, pasta, rijst en… Het lijkt wel alsof ik een prof ben, maar dat ben ik zeker niet hoor. Alleen als je sneller, en beter wilt worden moet je daar rekening mee houden. Je krijgt het niet cadeau, en daarvoor moet je heel wat laten.

Hardlopen is verslavend, dat zeg ik eerlijk. I am addicted to running.

sylvia van der male

Pienza Val d’Orcia

De Amsterdam marathon wordt een mooie marathon. Ondanks dat het nog wel even duurt, en de zomer nog lang is, maar de finish in het Olympisch Stadion zie ik soms al voor me.

La Tavola, pizza, pasta e altro..

In februari jl. zijn de franchiseondernemers van La Tavola Aad en Cor in Toscane geweest om de fijne kneepjes van de Italiaanse keuken onder de knie te krijgen.

Van pizza en pasta maken in restaurant ZeroZero, naar een bezoek brengen aan de pecorinokaas fabriek Pianporcino in Pienza, en wijnproeven + lunch bij cantina Gattavecchi in Montepulciano. Ik heb het van dichtbij mogen meemaken. Wat een team!

En nu is het echt zo ver…

Op 21 mei 2016 is de opening van cucina La Tavola, Pizza, Pasta e Altro in de Valeriusstraat 81 in Den Haag.

La Tavola biedt mooie, en eerlijke Italiaanse antipasti, pizza’s, pasta’s, dolci e… altro. De opening in Den Haag is een eerste stap in de uitbreiding van de franchiseketen La Tavola in de regio Den Haag, en de rest van Nederland.

De openingstijden zijn van dinsdag – zondag: 16.00 -21.00 uur

Heel veel succes, “in bocca al lupo”, en tot binnenkort in Den Haag voor een overheerlijk pizza made by La Tavola!

Hier een kijkje achter de schermen van jullie verblijf in Toscane…. We hebben allemaal van jullie genoten. A presto.

La Tavola Aad Cor Massimo

Opleiding voor pizzaiolo in restaurant ZeroZero in Florence

La Tavola Aad

Restaurant ZeroZero, Florence

La Tavola Cor

Restaurant ZeroZero, Florence

La Tavola Cor en Aad

Aad en Cor met een fles Quotidiano wijn uit Montepulciano

Pianporcino Pienza

Op het boerenlandschap van Fattoria Pianporcino

Filmploeg Rotterdam La Tavola

De filmploeg bij Fattoria Pianporcino in Pienza

Pienza Toscane La Tavola

Met Aad en Cor bij Fattoria Pianporcino in Pienza

Pienza Pianporcino

Giuseppe maakt de lekkerste pecorino kaas van Pienza in Val d’Orcia.

Gattavecchi wijn

Wijnproeverij in de cantina van Luca Gattavecchi

Cantina Gattavecchi Montepulciano

Cantina Gattavecchi in Montepulciano

Stranger living in Italy

Ik moest hier iets over schrijven.

Misschien klopt het ook wel dat ik een beetje “strange” ben, maar toen ik de email ontving voor deelname aan een 18 km wedstrijd in Siena

Corri Roma 2015

Corri Roma 2015

Allereerst is mijn naam niet makkelijk in Italië, daar heb ik ooit een blog over geschreven. En daarbij, waar ik ook deelneem aan hardloopwedstrijden, er staat altijd een Italiaanse vlag naast mijn naam, ofschoon ik toch echt in Rotterdam geboren ben.

Sinds kort ben ik lid van de FIDAL : Federazione Italiana di Atletica Leggera. Dat wordt je niet zomaar, daar moet je heel wat voor doen. Ik maak nu officieel deel uit van de Italiaanse Atletiekbond. Dus een beetje Italiaans ben ik nu wel.

In Siena is op 28 februari een 18 km wedstrijd. Daar doe ik aan mee. Maar nu blijkt dat er twijfels zijn. Misschien omdat ik Van der Male heet of dat er op mijn pasje staat “atleta straniera”. Vandaag ontving ik DE bevestigingsmail, maar of ik toch mijn medisch certificaat wilde opsturen : “stranger living in Italy please send an Italian agonistic health certification for athletics to…”

En ik heb een medisch certificaat, dat moet ook. Elk jaar is iedereen verplicht zich te laten keuren door een officiële sportarts om deel te kunnen nemen aan hardloopwedstrijden in Italië. Overigens voor elke sport geldt dit: wielrennen, judo, basketballen, voetballen.. Je moet je laten keuren. Ik begrijp het, verkeerd is het zeker niet. Maar elk jaar?

En waarom wordt in het buitenland bij marathons nooit naar een medisch certificaat gevraagd, en in Italië wel?! Is dit Italiaanse bureaucratie? Of verstandigheid?

La maratonina del Campanile

Deze halve marathon in Perugia had ik nog nooit gelopen. Tot op de dag van vandaag. Maratonina betekent halve marathon. Ik train (veel), en zo nu en dan loop ik in de weekenden wedstrijden om mijn conditie, en ritme op pijl te houden. Op 20 maart a.s. loop ik de halve marathon in Ferrara, waar ik een nieuw PR probeer te lopen. Onder de 1.31.

startnummer hardloopwedstrijd

maratonina del Campanile

Dat zal niet makkelijk zijn, want dat betekent dat ik het tempo van rond de 4:15/km 21,0975 km lang moet volhouden. Vandaag was een zwaar parcours, dus met een gemiddelde van 4:28 moet ik tevreden zijn. Ik ben rustig begonnen, en na 7 km ben ik harder gaan lopen. Dat werkt goed een negatieve split, althans dat hoop ik. Ik heb altijd de slechte gewoonte bij de start gelijk te sprinten, en dat moet ik afleren. Want aan het einde van de wedstrijd zit ik er doorheen en haal ik niet mijn doel. Ok, het is ook mentaal, maar als je benen niet meer kunnen dan houdt het snel op.

Dit weekend is carnaval, en dan worden er allerlei lekkere gefrituurde dolci gegeten. De buurvrouw tegenover heeft mij een bakje huisgemaakte castagnole gebracht. Dat zijn gefrituurde deegballetjes met poedersuiker. Je kunt ze vergelijken met oliebollen zonder krentjes, maar dan net iets anders. Lief en lekker!

castagnole

Castagnole dolce tipico

Nu bijkomen, die halve marathon hakt er best in. 21 februari loop ik de halve marathon in Scandicci, Florence, en dan moet het in maart in Ferrara gebeuren. Scandicci is de grote test!

Shoppen in Foligno

Naast het hardlopen, en mijn werk, is shoppen een van mijn favorite bezigheden. Zeker als er uitverkoop is “i saldi”. Die zijn altijd in januari. Met saldi krijg je in schoenen en kledingwinkels flinke kortingen. Soms wel tot 50-70%.

Zo was er ook in Stefanel uitverkoop. Stefanel is een franchise kledingwinkel waar ik (altijd) graag kom. Die vind je bijna overal in elke stad van Italië, en dus ook in Foligno. Foligno ligt in centraal Umbrië. Ik had niet de intentie om er wat te kopen, maar als kleding zoveel afgeprijsd is, dan was ik bijna dief van mijn eigen portemonnee om het te laten liggen! Dus ja, ho fatto acquisti. Ik heb ingekocht. Ook intimissimi is een bekende winkel in Italië waar ik altijd even ga kijken. Intimissimi heeft mooie lingerie voor zowel mannen als vrouwen.

Een middagje in het centrum van Foligno doorbrengen is leuk. Je hebt er authentieke winkeltjes, barretjes en de Duomo is een bezoekje waard. En waar je ook kijkt, voor een espresso zijn er genoeg gezellige trendy locaties om even “al banco” wat te drinken. Zoals Central Bar op de Piazza della Republblica in Foligno is een leuke plek voor een aperitief, koffie, ijsje of dolce.

Foligno Umbria Foligno Umbria 3 Foligno Umbria 2 Foligno Umbria 1

Foligno is absoluut niet toeristisch. Ik vind het een gezellige stad. Je ziet er ook mensen op de fiets, wat vrij uitzonderlijk is in Umbrië. Foligno is plat, dus ook rolstoelvriendelijk.

Jaarlijks is er het pasta evenement I primi d’Italia. Je kunt dan verschillende soorten pastagerechten en risottogerechten uit heel Italië proeven. Ik heb er ooit een blog over geschreven.

Foligno is ongeveer een uur rijden van Castiglione del Lago. Het ligt ideaal om de groene streek te ontdekken.

Pech met de auto in Italië

Wat te doen bij pech op de snelweg in Italië? Ik wist het niet, totdat mijn accu het niet meer deed.

Ik stond er nooit bij stil dat dit mij kon overkomen, maar blijkbaar discrimineren auto’s niet. Gelukkig heb ik niet stilgestaan langs de snelweg toen ik terugreed vanaf het vliegveld Roma Fiumicino naar Umbrië. Bij de parkeergarage waren ze zo aardig om mij te helpen bij het starten van de auto, dat ik gewoon kon wegrijden zonder problemen.

De accu is oud en dient snel vervangen te worden. Onderweg had ik moet stoppen om te controleren, maar dat risico wilde ik niet nemen. Bezorgd was ik wel, want ik moest ruim 2 uur rijden, en het was al avond. Maar gelukkig is het goed gegaan.

Is er niet een soort ANWB in Italië? Ja dus! En dat weet ik nu pas na zoveel jaar.

De ANWB in Italië is de Soccorso Stradale ACI. Het nummer op de website kan iedereen bellen bij pech onderweg, waar je ook bent. Het enige nadeel is wel, ze spreken alleen Italiaans.

Auto Sylvia

Mijn auto uit Nederland met een Italiaans kenteken

2015

Ik heb gekeken naar foto’s die ik dit jaar heb gemaakt in Italië. Het zijn er erg veel.

Ik woon in Umbrië, dus aan foto’s van deze groene regio ontbreekt het niet. Ook Toscane begint mijn hart te veroveren. Val d’Orcia, Montepulciano, Siena en Florence zijn  prachtige pareltjes waar ik graag kom. Niet alleen voor vertier, maar ook voor de locale wijnen die er geproduceerd worden.

Desalniettemin, realiseer ik me dat mijn liefde voor Venetië oneindig blijft, ondanks dat ik vind dat Venetië erg toeristisch is geworden, en meer op “Disneyland” is gaan lijken dan op de stad van de inwoners. Ik kom er nauwelijks meer, maar als ik er eenmaal ben geniet ik intens.

Venetië in de hele vroege uurtjes verkennen is fantastisch. En die mooie herinnering wil ik zo lang mogelijk levend houden…

Buon anno a tutti!

Venetie San Marco