Solfyrun | een groepje vrienden die graag (hard)lopen in Italië

Solfyrun is zo ontstaan uit een vriendengroepje : Mirco, Rosita, Gianfranco en ik. We hebben wat gemeen met elkaar, en dat is hardlopen! En niet zo’n klein beetje ook. Graag trainen we met elkaar, we volgen schema’s, maar naast het hardlopen houden we ook van lekker eten en drinken.

Solfyrun

Nu bereid ik me voor op de marathon van Amsterdam. Mirco en Rosita gaan in oktober de marathon van Chicago lopen, en Gianfranco… die is de snelste van ons allemaal. In Ferrara heeft hij een geweldige (marathon) tijd neergezet : 2:46,18. Chapeau!

Het gaat niet alleen om presteren bij ons. Gezelligheid staat bovenaan, en daarnaast vinden we hardlopen fantastisch. Zeker de trainingen van Fulvio Massini in Florence vinden we erg leuk.

Deze zomer ga ik op trainingskamp op Isola d’Elba. Een week lang hardlopen op het prachtige eiland Elba. Daar kijk ik naar uit. Heerlijk trainen met andere hardlopers. Een vakantie voor iedereen. Ook al ben je geen topper, het gaat om plezier hebben, en daarbij beoefen je met elkaar dezelfde passie.

Op 5 juni jl. was de Chianti Classico Marathon. Ik heb deelgenomen aan de halve marathon. Er waren 3 parcours: de marathon; de halve marathon; en de 10 km. De route van de halve marathon startte in Panzano en finishte in Mercatale. Het was een trail, wat betekent, rennen op onverharde wegen langs de wijnvelden in de prachtige Chianti streek. Mijn moeder was een paar dagen bij mij, en ik vond het fijn dat ze erbij was. Ik vertel haar regelmatig over mijn hardloopervaringen, maar als je moeder in Toscane bij de finish staat, en je eindigt 2e van de vrouwen, dan is dat een emotie.

Chianti Classico Marathon

Chianti Classico Marathon Tweede Prijs

Parcours Garmin Connect halve marathon

Foto’s en kwalificaties van de Chianti Classico Marathon

Mijn moeder houdt van Italië, net zoals ik. Samen zijn we de duomo ingeweest van Siena. Dat was genieten en een onvergetelijke dag voor mij.

Siena Duomo

Advertenties

Conconi test in Florence

Voor wedstrijdlopers, recreatielopers, en beginnende sporters is het in Italië verplicht je jaarlijks te laten keuren door een sportarts voor als je wilt deelnemen aan (hard)loopwedstrijden in Italië. Je medisch sportcertificaat die je krijgt van je sportarts is het bewijs dat je verzekerd bent, gezond bent, en dat het verantwoordelijk is om deel te nemen aan wedstrijden.

Bij zo’n keuring wordt je gewicht, lengte en vetpercentage gemeten evenals je bloeddruk, longfunctie en urine. Tijden zo’n keuring wordt ook je conditie gemeten door middel van een inspanningstest op een fiets. Ik onderga in oktober jaarlijks mijn keuring in Magione, Umbrië bij Clinimed.

Maar wat is dan een een conconi test? Conconi is vernoemd naar de Italiaanse professor Francesco Conconi. Bij zo’n inspanningstest wordt gekeken naar de relatie tussen je loopsnelheid en je hartslag. Om de 100 meter wordt je loopsnelheid opgevoerd en wordt de hartslag opgemeten. Na de test wordt de hartslag tegen de snelheid uitgezet. Het omslagpunt wordt dan berekend.

Fulvio Massini

Florence

Fulvio Massini is professioneel hardlooptrainer consultant in Italië. Sinds dat ik meetrain met mijn hardloopgroep La Filippide in Chiusi, heb ik Fulvio Massini leren kennen van FirenzeCorre in Florence, en van mijn vorige conconi test in 2014. Daarnaast schrijft hij columns voor hardloopmagazines, en traint hij hardlopers op elk niveau in heel Italië. Hij leert je hardlopen, maar zijn doelstelling is bovenal je te helpen bij het hardlopen. Daarbij organiseert hij hardloopvakanties, en marathonreizen.

Afgelopen zaterdag ben ik weer naar Florence gegaan voor een test bij Fulvio om te kijken waar ik sta. Route Garmin: Conconi test Sylvia

Vanaf het nieuwe kantoor op de Via Fra Giovanni Angelico in Florence begonnen we eerst met onze warming up. We liepen naar de Viale Michelangelo waar de atletiekbaan was. We deden onze strekoefeningen op de baan, en daarna kregen we een hartslagmeter om met het bijbehorende GPS horloge. We startten met de test..

Toen iedereen klaar was, werd naar onze hardlooptechniek gekeken. Het lijkt makkelijk hardlopen, maar goed lopen moet je leren.

Mijn looptechniek bijvoorbeeld is nog niet helemaal zoals het zou moeten zijn. Ik loop niet slecht, maar ik draai erg met mijn bovenlichaam waardoor mijn armen te veel in de lucht zweven. Dat kost mij veel kracht waardoor ik onnodige energie verspil bij het hardlopen.

Filmpje van mij op YouTube

De Amsterdam marathon is mijn doelstelling in oktober om een mooie tijd neer te zetten. Mijn PR is 3:23. Ik zou graag 3:20 willen lopen. Daar moet aan gewerkt worden, en trainer Fulvio gaat mij daarbij coachen. Voor de eerste maand heb ik mijn trainingsschema al ontvangen, en bewonderenswaardig moet ik al aan het einde van de maand juni 26 km lopen. Dat is redelijk vroeg voor een marathon in oktober, maar daar zal vast een reden voor zijn. Er wordt weer een warme zomer verwacht, en ik zal in de vroege uurtjes mijn lange afstanden moeten gaan lopen. Dat wordt zwaar.

Het was een hele intensieve dag in Florence, maar erg leerzaam.

In bocca al lupo

In bocca al lupo” is een uitdrukking in het Italiaans om iemand veel succes te wensen. Maar letterlijk is het vertaald “In de mond van de wolf”.

Het juiste antwoord is: “crepi” of een langere versie “crepi il lupo“. Dat hij moge creperen, hiermee bedoel je de wolf uiteraard en niet de persoon in kwestie.

Een beetje ingewikkeld wellicht, maar het wordt veel gezegd. Zeker door Italianen die iemand succes wensen bij een sollicitatiegesprek, examen of bij (hardloop)wedstrijden bijvoorbeeld.

Bij de start van een (halve)marathon of wat voor wedstrijd dan ook, wensen wij elkaar altijd succes door te zeggen “in bocca al lupo”. Maar je kunt ook antwoorden: “Evviva il lupo” of “grazie”. Maar dit antwoord heeft weer een andere achterliggende gedachte. “Lang leve de wolf”, oftewel dat de wolf ons moge beschermen. Dat brengt ongeluk zeggen ze, maar ja…

Italiaans is geen makkelijke taal, en er wordt veel met handen gesproken. Ik vind het een mooie taal. Toen ik reisde door Italië om Italiaans te leren, en bij de cursussen van de Dante Alighieri school in Rotterdam heb ik goed Italiaans geleerd. Dat was mijn basiskennis voordat ik definitief verhuisde naar Italië. En na al die jaren is het nu zelfs zo dat ik (bijna) alleen maar in het Italiaans denk. En soms spreek ik zelfs Italiaans met dialect uit Trentino, Umbrië of Toscane. Dat komt omdat ik bijna overal heb gewerkt. Je neemt uitdrukkingen en bepaalde woorden over.

Laat ik het zo zeggen, 100% umbra ben ik niet, ondanks dat ik in Castiglione del Lago woon. Ik ben in hart en nieren Rotterdamse, met invloeden uit Trentino, Toscane, en Umbrië!

Bolgheri Toscane

Sylvia met een “y”

Vandaag bij de halve marathon in Scandicci werd mij nog eens bevestigd dat ik een “andere” Sylvia ben dan in Italië. Namelijk met een Ypsilon en niet met een “i” zoals je hier in Italië Silvia schrijft. Ik kom zelfs helemaal uit Rotterdam om de halve marathon van Scandicci te lopen…

Zo’n leuke aankondiging heb ik volgens mij nog nooit gehad bij een halve marathon, en dat door trainer Fulvio Massini.

Ik had eerlijk gezegd een goed gevoel bij de start. Ik voelde me fit, de trainingen zijn altijd goed gegaan, en de potentie was er om een nieuw PR te lopen, onder de 1.31. Maar helaas, het tegendeel heeft bewezen: 1:36

Garmin Connect half marathon Scandicci

Scandicci is een plaatsje ongeveer 20 km gelegen van Florence. Het dorp zelf is niet heel bijzonder. Ik heb er ooit wel eens geslapen, en vanuit daar nam ik dan de tram naar het centrum van Florence.

Florence vind ik geweldig. De Duomo van Florence met zijn geweldige koepel, de toren van Giotto. De Piazza del Duomo is een van de belangrijkste pleinen van de stad. Regelmatig kom ik met vrienden in Florence voor FirenzeCorre. Dan lopen we altijd langs de Duomo, erg fascinerend.

Florence

Stranger living in Italy

Ik moest hier iets over schrijven.

Misschien klopt het ook wel dat ik een beetje “strange” ben, maar toen ik de email ontving voor deelname aan een 18 km wedstrijd in Siena

Corri Roma 2015

Corri Roma 2015

Allereerst is mijn naam niet makkelijk in Italië, daar heb ik ooit een blog over geschreven. En daarbij, waar ik ook deelneem aan hardloopwedstrijden, er staat altijd een Italiaanse vlag naast mijn naam, ofschoon ik toch echt in Rotterdam geboren ben.

Sinds kort ben ik lid van de FIDAL : Federazione Italiana di Atletica Leggera. Dat wordt je niet zomaar, daar moet je heel wat voor doen. Ik maak nu officieel deel uit van de Italiaanse Atletiekbond. Dus een beetje Italiaans ben ik nu wel.

In Siena is op 28 februari een 18 km wedstrijd. Daar doe ik aan mee. Maar nu blijkt dat er twijfels zijn. Misschien omdat ik Van der Male heet of dat er op mijn pasje staat “atleta straniera”. Vandaag ontving ik DE bevestigingsmail, maar of ik toch mijn medisch certificaat wilde opsturen : “stranger living in Italy please send an Italian agonistic health certification for athletics to…”

En ik heb een medisch certificaat, dat moet ook. Elk jaar is iedereen verplicht zich te laten keuren door een officiële sportarts om deel te kunnen nemen aan hardloopwedstrijden in Italië. Overigens voor elke sport geldt dit: wielrennen, judo, basketballen, voetballen.. Je moet je laten keuren. Ik begrijp het, verkeerd is het zeker niet. Maar elk jaar?

En waarom wordt in het buitenland bij marathons nooit naar een medisch certificaat gevraagd, en in Italië wel?! Is dit Italiaanse bureaucratie? Of verstandigheid?

La maratonina del Campanile

Deze halve marathon in Perugia had ik nog nooit gelopen. Tot op de dag van vandaag. Maratonina betekent halve marathon. Ik train (veel), en zo nu en dan loop ik in de weekenden wedstrijden om mijn conditie, en ritme op pijl te houden. Op 20 maart a.s. loop ik de halve marathon in Ferrara, waar ik een nieuw PR probeer te lopen. Onder de 1.31.

startnummer hardloopwedstrijd

maratonina del Campanile

Dat zal niet makkelijk zijn, want dat betekent dat ik het tempo van rond de 4:15/km 21,0975 km lang moet volhouden. Vandaag was een zwaar parcours, dus met een gemiddelde van 4:28 moet ik tevreden zijn. Ik ben rustig begonnen, en na 7 km ben ik harder gaan lopen. Dat werkt goed een negatieve split, althans dat hoop ik. Ik heb altijd de slechte gewoonte bij de start gelijk te sprinten, en dat moet ik afleren. Want aan het einde van de wedstrijd zit ik er doorheen en haal ik niet mijn doel. Ok, het is ook mentaal, maar als je benen niet meer kunnen dan houdt het snel op.

Dit weekend is carnaval, en dan worden er allerlei lekkere gefrituurde dolci gegeten. De buurvrouw tegenover heeft mij een bakje huisgemaakte castagnole gebracht. Dat zijn gefrituurde deegballetjes met poedersuiker. Je kunt ze vergelijken met oliebollen zonder krentjes, maar dan net iets anders. Lief en lekker!

castagnole

Castagnole dolce tipico

Nu bijkomen, die halve marathon hakt er best in. 21 februari loop ik de halve marathon in Scandicci, Florence, en dan moet het in maart in Ferrara gebeuren. Scandicci is de grote test!

Fettuccine alla Papalina

Wat ga ik vanavond eten? Zat ik me zo te bedenken. Pasta, perché no?
Een pastagerecht met de ingrediënten die ik al in huis heb. Ik heb maar een kast vol met verschillende soorten pasta dus waarom niet: fettuccine, penne rigate, paccheri, tagliatelle, rigatoni, spaghetti en..

Daarnaast vind je in mijn ijskast gedroogde ham in vacuüm verpakt, een capocollo en een cacciotta kaas… Hoezo? Dit zijn producten samen met de pasta gewonnen en/of gekregen bij hardloopwedstrijden in Toscane en Umbrië.

Prijzen hardlopen

Sindsdien koop ik dus nooit meer pasta in de winkel of gedroogde ham bij mijn delicatessenwinkel. Non c’è bisogno.

Krijg ik alles op? Dat is een uitzichtloze taak voor mij, nog uitzichtlozer misschien dan een marathon lopen. Ik was net van de vorige capocollo af, nu heb ik er weer één. Ufff..
De verpakte hammen liggen maar in de koelkast te liggen. Dat is ook niet zo gek. Zo nu en dan geef ik wel eens wat weg, maar ik kan je garanderen dat ik bijna elke dag “affettati” eet. Het komt bijna mijn oren uit.

Maar goed, zo gezegd zo gedaan. Ik zou vanavond pasta eten…

Op de verpakking van de pakken Fettuccine pasta stond een gemakkelijk recept die ik kon uitproberen met alles wat ik al in huis had: Fettuccine alla Papalina.
Dit is geen Umbrisch gerecht maar een gerecht uit Emilia Romagna. Ik had het nog nooit gegeten.

Ingrediënten:

  • Fettuccine (eierpasta)
  • geklopt ei
  • room
  • doperwten
  • gedroogde ham in stukjes (prosciutto di Norcia)
  • ui
  • parmezaanse kaas
  • pepe en zout
  • boter

Fettuccine alla Papalina

Eerst zet je water op voor de pasta. De pasta moet ongeveer 5 min al dente koken.

In de tussentijd doe je in de koekenpan de boter (geen olijfolie), en bak je de ui samen met de doperwten en gedroogde ham (in stukjes gesneden). Je voegt er peper en zout naar smaak toe.

Zodra de pasta al dente heeft gekookt doe je de pasta in de pan bij de doperwten, ham en ui.  Daarna voeg je het geklopte ei toe en een scheut room. Je roert even totdat het ei een beetje gestold is. Je schept de pasta op je bord, parmezaanse kaas erover, en …. voilà! Buon appetito.

Fettuccine alla Papalina

En het toetje: “Struffolo e Chiacchiere”. Niet zelf gemaakt, maar vandaag gekocht bij de locale bakker. Dat zijn gefrituurde dolci die in heel Italië gegeten worden met carnaval. Yummie!

Struffoli e Chiacchiere