SylviaItaly blog | leven als een atlete in Italië

Het eerste wat ik vanochtend deed voor mijn training was op mijn iPhone kijken wat Dafne Schippers gedaan had. Zilver op de 200m, tegen alle verwachtingen in. Teleurgesteld en boos. Niet waar ze voor naar Rio gekomen was… Ik begrijp het.

Allereerst wil ik duidelijk maken dat ik geen topsporter ben, maar ik ben een (marathon) loper. Niet op professioneel gebied uiteraard, maar ik ben serieus aan het trainen. Zo vier keer in de week. Per maand krijg ik trainingsschema’s van trainer Fulvio Massini ter voorbereiding op mijn marathon in Amsterdam op 16 oktober. Al een aantal maanden train ik zeer intensief en ik kan alleen maar zeggen: het is zwaar, en niet altijd makkelijk. Dus laat staan als je wèl een prof (marathon) loper of sporter bent.

Zo vind ik Valeria Straneo een fantastische Italiaanse atlete. We zijn in hetzelfde jaar geboren, in 1976. In Bologna heb ik haar gezien bij een presentatie over haar boek “Valeria fa gli olimpiadi”. Nu in Rio is ze 13e geëindigd bij de marathon, en dat is zeer bewonderenswaardig na een lange blessureperiode.

Valeria Straneo

Valeria Straneo

Nu even terugkomen op Dafne. Ik vind het super knap dat ze zilver heeft gehaald in Rio. En dat ze niet tevreden is, althans dat dit niet het resultaat is waar ze op gehoopt had, snap ik. We moeten niet vergeten wat er allemaal voor gelaten wordt om op dat niveau te komen. Veel, heel veel.

Ik kan me herinneren dat ik een paar jaar geleden een PR wilde lopen bij de marathon van Venetië. Dat was me niet gelukt. Ondanks alle trainingen, en goede afloop was ik alsnog niet tevreden. Wellicht zit die winnersmentaliteit ook in mij, ik wil mezelf altijd verbeteren.

In Amsterdam wil ik een mooie tijd lopen. Of dat gaat lukken? Ik wil onder de 3:23 lopen, mijn PR in Rotterdam. Ik train nu voor een snellere tijd, en ik merk dat ik de juiste weg heb gekozen. Het valt niet altijd mee, maar als je iets wilt bereiken moet je er gewoonweg 100% voor gaan, soit.

Met mijn werk is dat dito. Eruit halen wat erin zit. Een kantoorbaan in Nederland was nooit een succes geweest. Ik moet wat uitdagingen hebben. Elke dag van 9 tot 5 werken, en vijf dagen achter de ramen zitten. Nee, dat vond ik niet leuk. En dan is dit nog een klein detail overigens. Je droom achterna gaan, zoals ik dat heb gedaan, en nog steeds doe, is niet de makkelijkste weg, maar wel de juiste keuze die ik ooit heb gemaakt.

Ik wil iets moois neerzetten, en daar werk ik hard voor. Niet alleen in het hardlopen, en met Villa in Umbria, maar ook met wijnproducent Gattavecchi. Ik heb er zin in, 2016 gaat mooi worden!

wijnproeverij Gattavecchi

wijnproeverij augustus 2015

Advertenties

2 thoughts on “SylviaItaly blog | leven als een atlete in Italië

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s